Laat maar hangen.
Of ik en de gordijnen.
Of nog beter, ik en al de klusjes met naald&draad.
Geloof mij als ik zeg dat dit een oorlog is die terug te voeren is tot ver in de kindertijd. Freud zou er opgewonden van worden.  In de vierde klas lagere school kreeg ik een handwerk juf met de simpele naam Toos. Juf Toos was lang als een naald en net zo scherp. Ze had lange, rood gelakte nagels en haalde daarmee mijn verkeerd geborduurde steken zo weer los. Ik heb mij jaren door, naaldenkussen, pantoffels, fluitenzakken en zelfs blouse heen geworsteld. Nooit kreeg ik het zonder de hulp van mijn moeder af. Ik stel me zo voor dat zij tot diep in de nacht mijn fluitenzak uithaalde en helemaal opnieuw breide zodat ik niet weer op mijn kop kreeg van juffrouw Toos.
Op de middelbare school ging het handwerken mij al niet veel beter af. Ik moest met een naaimachine leren werken en vanaf dag één hadden machine en ik ruzie. Zeg maar gerust oorlog. Draden braken, raakte in de vreselijkste knopen en er was geen onderdraad te bekennen zodra ik achter de naaimachine ging zitten. Op mijn rapport stond elke keer; inzet voldoende, uivoering onvoldoende ‘Als Ruth iets meer haar best doet zal het vast wel lukken’ . Nou echt NOOIT!
Zo is dus de relatie tussen mij en naald&draad.
Maar soms is het toch wel handig als je iets kan. Ik ben niet groot en broeken zijn eigenlijk standaard te lang. Die moeten dus korter gemaakt worden. Godzijdank voor moeders. Die nu nog steeds mij uit de brand helpt. Zodra ik iets zelf onderneem met naald&draad hoor en Juffrouw Toos op de achtergrond afkeurend mopperen dat ik het echt niet goed doe.
Tijd om mijn diepste twijfel, angst en onvermogen aan te pakken!
Ik heb nieuwe gordijnen gekocht en die zijn veel te lang. Ze hangen al 3 maanden over de vensterbank heen. Ik ga ze korter maken! Hoe? Met plakspul. De lieve mevrouw van de stoffenwinkel hier op het dorp heeft mij verzekerd dat zelfs ik dat kan. Alleen vind ik het dood eng om alles af te knippen en vast te plakken. Ik weet nu al dat het scheef gaat.
Wens mij succes en sterkte, duim voor mij, doe een schietgebedje, zeg dua. Want ik zal het nodig hebben.
Als jullie niks meer van mij horen……….. heb ik de oorlog verlopen en kan Freud aan de slag. | 
je kan blijven opruimen. Eigenlijk blijft het een zooitje. Iedereen trekt, althans dat is de bedoeling, daar zijn schoenen uit. Want meestal kan ik ze door heel het huis verzamelen en daar neer zetten. Er staat zo’n mooi schoenenkastje maar die wordt bijna niet gebruikt. Hij is wat gammel en zit helemaal vol. Tijd voor actie. 
Ik wel. En meestal krijg ik daar heel veel kriebels van. Deels van nieuwe ideeën deels ongepaste jeuk over de top gestylde huizen die je alleen in een tijdschrift ziet. Hoewel…. Ik heb vriendinnen, na dit blog misschien alleen nog maar een vage kennis, bij wie het huis er uitziet als een Verwonen pagina. Met op dit moment overal houten bakjes met takken er in, waar dan weer rietje hartjes met rode strikjes aanhangen. De Riverdale schalen, vazen en sier etagères staan op mooi zitbare plekken en stralen een rijkdom en rust uit…..als je er van houd. 
van de knutselspullen vanmorgen ben ik maar even door gegaan met de twee vakken er naast in de kast. In de eerste staan spellen en Dochter der haar spullen. Die wil ik eigenlijk ergens anders maar weet nog niet zo goed waar. Ik doe haar haar elke dag beneden voor dat ze naar school gaat. In het tweede vak liggen kleine rommeltjes die in de ‘klein speelgoed bak’ gaan en de miniloco spellen. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar mijn kinderen zijn er gek op en ze worden echt vaak even gepakt voor een spelletje. 
moet ik toch ook echt weer aan de kleinere klusjes werken. Ik zie ze overal in huis.
e zeggen dat Rob ‘smaakpolitie’ de Geus er niet vrolijk van zou worden. Vorige week was er namelijk een zakje saté ontploft….
in Lui lekkerland.
